تقویم

این تقویم هم دروغگو شده !
تو سالهاست که رفتی ؟؟؟!
شاید ساعتی پیش بود !
من هنوز ابتدای جاده ایستاده ام ،
خیره به رد پای تو !
...
شاید هم دیروز بود !
نمیدانم !
اما ، این تقویم دروغ می گوید !

لبخند

سالهاست در گیر آن لبخندم
گرم،
آرام و
مطمئن!
وقتی تو لبخند میزنی؛
دنیا می خندد
زمان می ایستد
و من،
عاشق تر می شوم؛
کاش، لبخند بزنی
فقط یکبار ،لبخند بزنی،
آن هنگام که نگاهت گره می خورد
در نگاهم!
کاش!

کوچه های اردیبهشت

از تو گذشتم
آنچنان که زمان ، از من می گذرد!
بی بازگشت،
بی حسرت،
با امید !
***
گم کرده ام
دستانت را،
در کوچه های اردیبهشت!
و حالا ،
سالهاست در به در آن دستهایم!
***
با نگاهت
آتش گرفتم؛
با نفس هایت
ذوب شدم؛
و با لمس دستانت
خاکسترم کردی !
و من هیچ شدم در عشق تو!
اما،
تو
گذشتی از من؛
همچون باد سرد پاییز

و آن حس
آن شور
آن حرارت ،
خاموش شد!
سالهاست که من آتش فشان خاموشم!

سایه

سایه او شدی!
در بی حواسی پس از دیدارش
رها کردی
دستانم را!
من ماندم و
نگاه
در امتداد تنهایی کوچه
و
دو سایه که می گذرند از من!

شوق

کم کم می سوزد تن من !

اشتیاق لمس تو،
به آتشم کشید

با من بمان ؛
حالا که گلوله آتشم
با من بمان