پاییز

میان بی رنگی پاییز 

خنده هایم رنگ گرفته 
از گرمای دستانت 

عطش

درمان ندارد 
بی تابی تنی که 
در عطش آغوش است 

پرواز کن !

دل بکن لعنتی !

گاهی در پیله ات میروی و 
فراموش میکنی 
برای پرواز 
باید دل بکنی از پیله !‌

نیاز

باید باور کنم !
خواهش میکنم لبخند بزن 
برای تحمل نبودنت 
باید باور کنم تو خوشبختی!
خواهش میکنم 
از ته دل بخند !

بانوی تو

آرزوی  ساده ای دارم ،هر صبح با بوسه بیدارت کنم ، چای دم کنم ،نان تازه بگیرم  ،میز صبحانه بچینم و  با شوق به تماشایت بشینم .گاهی با لبخند نگاهم کنی و من لبخند هایت را پس انداز کنم برای ساعت های نبودنت و با بوسه بدرقه ات کنم و تا شب یاد لبخند را به ارامی خرج کنم .

 شب که میشود پر بکشم برای آغوشت و تو باز هم لبخند و بوسه مهمانم کنی . ارزویم همین است ؛این که بانوی خانه ات باشم.